Heemkundekring

Sint Achten op Boeckel


Pagina Boekelse liedjes, gedichten en versjes.

Terug naar de hoofdpagina Naar Pagina algemene gegevens Artikelen in de Wanmeule Schoolfoto: zie ook publicatie Weekblad Boekel & Venhorst. Kontact vi mail Heemkunde Boekel

Ons Dorpje.

Thuis heb ik nog een ansichtkaart, waarop een kerk un kar met paard, bakkerij W.v.d.Ven.
Een koets, ’n juffrouw op de fiets, het zeg je hoogwaarschijnlijk niets, maar het is waar ik geboren ben.
Dit dorp ik weet nog hoe het was, ik zat bij Schiks nog in de klas, dun Tieleman zijn bus zag ik nog rijen.
Het Raadhuis met een trap er voor, ’n zandweg tussen koren door, met vee de boerderijen.
En langs het tuinpad van van Maren, zag ik de hoge bomen staan, ik was ’n kind en wist niet beter,
dan dat ‘t nooit voorbij zou gaan.

 

Wat leefde we eenvoudig toen, in simpele huize tussen groen, met boterbloemen en ’n heg.
Ook was er toen nog geen verkeer, de kerk die gaf ’n echte sfeer, maar dat is allemaal weg.
En ziet hoe goed het leven was bij de zusters in de kleuterklas,
we schreven daar met griffels op de leien, we zochten mulders in de heg maar de heggen die zijn weg, het is allemaal beton en keien.
En langs den hofpad van de Tieskes, zag ik de handboog doelen staan, ik was ’n kind en wist niet beter, dan dat het nooit voorbij zou gaan.

 

De jeugd die komt nu bij elkaar, in spijkerbroek gekleurde haar, en luistert naar wat popmuziek.
Ik weet wel ’t is hun goeie recht, de nieuwe tijd net wat U zegt, maar het maakt me wat melancholiek.
Ik heb de krepsmid nog gekend, ik kocht zoethout voor ’n cent, bij de Jamin en bij de Pietjes,
Ik zag ’n kar met ’n hond ervoor, ik knikkerde in ’t karrenspoor, maakte vliegers van pakpapier en rietjes.
En langs de smederij van Karskes, de Standerdmolen nog zag staan, ik was een kind hoe kon ik weten, dat dit voorgoed voorbij zou gaan.

 

Tekst: Bart van de Ven. (1985)
Muziek: Jean Ferrat onder titel: "La Montagne", later bekend geworden door Wim Sonneveld
Uitvoering zang: Bart van de Ven // Piano Hanny Hanenberg van Doren


klik voor muziek

 

 

Bart van de Ven

Boekel, wà hebbe ze toch mi ouw gedaon?

Ik kuier daor geèrmd mi ouw dur ut Broek,

Ik zie daor nun eik in de mèrgenzon,

En de wallen staon daor grúún, en de kikkers die ik heur,

Ut lève waar daor toch zo skon,

Mar ut is er nie mèr, ut is er nie mèr,

Ut is verlejen tijd.

 

Ik kuier daor geèrmd mi ouw dur de Heij,

Ik zie daor nun berk in de mèrgenzon,

En de heij stu daor paars, en de schaòp die ik heur,

Ut lève waar daor toch zo skon,

Mar ut is er nie mèr, ut is er nie mèr,

Ut is verlejen tijd.

 

Ik kuier daor geèrmd mi ouw langs de Aa,

Geknot droomt nu wilg in de mèrgenzon,

En dun dotter stu daor geel, en de krekels die ik heur,

Ut lève waar daor toch zo skon,

Mar ut is er nie mèr, ut is er nie mèr,

Ut is verlejen tijd.

 

Ik kuier daor geèrmd mi ouw dur de straot,

Getuid staon de linden in de mèrgenzon,

’t Patternaot stond daor toen, unne winkel van dun Os,

Ut lève waar daor toch zo skon,

Mar ut is er nie mèr, ut is er nie mèr,

Ut is verlejen tijd.

 

Ik loop nu ge-armd met jou door ons dorp,

Verdwenen zijn de dingen waar ik zo van hield,

Ons dialect is weg, de welvaart is ons lief,

Ons leven verandert met de dag, niemand weet meer waarvan

We willen alleen maar geld, geld, geld, geld en geld.


Tekst/muziek: Tijn Meulemeesters          28-01-1988
Uitvoering:      Jeanne Kohlman / Tijn Meulemeesters


Kl

klik voor muziek

Boekels volkslied:

Boekelaren, agge gaot zingen, denkt er aon:

PET AF – EN BORST VÖRAUT!!

SCHAAMT OE EIGE NIE!!

EN AOLLING ZINGEN!!

 

Wor trouw aon God en ’t laand, nooit bl’in gebreke

In ’t edel Braobant van Hertog Jan

Dor wor de Peejl in ’t zaand is bleve steke

Dor li ’n dörpke: Boekel vöran

Heejr Rutger hi-get aongeleid

En nie zo kaod, dé moet gezeid!

Hoe goewd ’t ok is, wor ok op d’aord:

Allein in Boekel he’k den aord!

 

Hier gi me ’s merges vruug nog trouw ter kerke

Lijk as m’in vruuger tijen din

En is me ’s aoves muug van ’t harde werken

Dan knielt me saom veur ’t kraus bij-in.

Zo leeft ’t Rooms Gelouf hier vort

En makt ons volk toe ’t beste sort;

Hoe goewd ’t ok is, wor ok op d’aord:

Allein in Boekel he’k den aord!

 

En moet ik oit van hier, wa zal dè voore,

Dè valt me zwaor, en ’k weit waorum.

Deez’ "Paor’l van de Peijlraand" heb ik verloren

Zo’n laand, zo’n volk, ving’k nergend vurrum.

En kumt ok ins ’t Lest Vaorwel

Dan staomel ik grif nog evèl:

Hoe goewd ’t ok is, wor ok op d’aord:

Allein in Boekel he’k den aord!

Tekst: Pater André Schafrat, Boekel.
Muziek; Th. Cranen, Gemert.
Uitvoering: Het Jongerenkoor, Boekel.


klik voor muziek

IK ZOU WEL EENS WILLEN WETEN.
Ik zou wel eens willen weten, hoe zou het daar boven toch zijn,
Geen mens komt ooit iets vertellen, men kan ook nog steeds niemand bellen,
Hoe zou 't die Boekelse mensen daarboven vergaan, laat ons even stil blijven staan.

 

Ik zou wel eens willen weten, is Bet van Tiese nog hél, Gé ze nog mee de korf langs de deuren,
Om zeep, elastiek en kammen te leuren, bindt Lenard nog bessems en hé tie nog stoelen gemat,ach kom en vertel ons toch wat.

 

Ik zou wel eens willen weten, wa Hannes de Krepsmid daar doet, Het zwaard van St.Michael smeden,
is Mie weer eens in de paan met piepers getreden, of zitten ze samen bij de kachel al onder de schouw,
ach kom en vertel het ons gauw.

 

Ik zou wel eens willen weten, hedde Fijte daar boven gezien, zou hij nog met de hondenkar varen,
en schenken en todden vergaren, al mee zijne Graszak de Scheffer of Valk voor de kar,
ach kom en vertel het ons mar.

 

Ik zou wel eens willen weten, wa Heintje d'n Brouwer daar doet, het vuur onder d´n oven opstoken,
Kadetjes en vloermik verkopen, en brand ie nog koffie en maalt tie nog zelf de rog,
ach kom en vertel het ons toch.

 

Ik zou wel eens willen weten, of boven Jan Schuts ook nog boert, zou hij nog met 't staartploegske teulen,
veurt Jan met de kreugen naar de meulen, en haalt hij nog spoeling mee 't kaarske bij 't boterfabriek, werkt Jan ook nog steeds mé de riek.

 

Ik zou wel eens willen weten, wa doe't Pietje de smid doar en Aord, Wordt 't paard van Sint Martinus beslagen,
hé Aord nog steeds wa te klagen, maar als er van Lin en de Snijer ook boven zijn,
klinkt daar jaag en visserslatijn.

 

Ik zou wel eens willen weten, zijn de dames van Kessel nog kwiek, doen ze daar boven nog zaken,
en moeten ze hun snoepgoed bewaken, en gón ze nog altijd te vruug of te laat nor de kerk,
doen ze ook nog steeds missiewerk.

 

Ik zou wel eens willen weten, hoe Driekus Willem Peerkus ´t makt, Zou hij boven over de uurwerken waken,
en als ze kapot zijn weer maken, en is hij de sleutel van vadertje tijd weer eens kwijt,
is het voor ons lang nog geen tijd.

 

Ik zou wel eens willen weten, is het boven ook ooit Carnaval, mé ne Prins, Hofkapel Dansmariekes,
en zingen de Engelen mooi liekes, maar al schenken ze boven ook drie dagen gratis bier,
toch blijf ik nog liever wa hier.

 

Tekst en zang: Bart van de Ven. Pronkzitting 1986.
Piano: Hannie Hanenberg, van Doren.
Muziek; Jules de Corte.

 

 

 

Bart van de Ven

Overpeinzingen uit het verleden .
Ik denk nog terug aan vroeger dagen Toen "Fijt" nog rondreed met een hondenwagen
En al was hij dan zeer slecht ter been Hij trok trouw naast de hond het karretje mee.

 

In die buurt woonde ook de "Kromme Bas" Die ook van dat vak bezeten was.
Er heerste in die buurt een hechte trouw Want "Fijt" leende aan de "Kromme" zelfs zijn vrouw.

 

En "Dorus Prop" in diezelfde rij. Die bond de bezems nog van hei.
Benevens deed hij stoelen matten. Hij ging zich ook wel eens bezatten.

 

En "Grardje Bas" met zijn vrouw. waren ook dagelijks op sjouw.
De eenvoud sierde deze mensen. En ze hadden maar weinig te wensen.

 

En dan "Ties Prop" niet te vergeten  Veel boeren hebben 't wel geweten.
Want Ties die keek nie krek zo nauw  Ties laadde nog wel eens wat op zijn karretje gauw.

 

Dan hedde nog "Driek de Sigaar". Die reed rond met een hittekaar.
En op zijn wagentje had hij een hok. Daarin stond een schrale geitenbok.

 

Er was bij een geit wat loos. Was dat de liefste wat die bok verkoos.
Dat aardigheidje met die geit Het koste maar een kleinigheid.

 

Want voor een stuivertje per keer. Klaarde hij dat karweitje weer.
En Driek en de bok alle twee voldaan. Dan werd er weer verderop gegaan.

 

In een schamel hutje op de Bovenste Huis. Voelde Hanneske "het verrekske" zich heel goed thuis.
Hij vlocht daar voor den boer de mand. Om aardappelen in te rapen op het land.

 

En "Toon Koffie" op dien hoek aldaar. Vlocht ook manden in elkaar.
Het waren niet alleen maar juwelen. Veel waren het schotse en schele

 

En "Peerke Poet" boerde op het Franse Pad. Hij werd dat boeren moe en zei "Het is zat"
Toen kocht hij zich een nieuw geweer. Maar hij miste de hazen elke keer.

 

Ten einde kocht hij een levende haas. En bond langoor in de tuin daar vast.
Hij legde aan, schoot, maar helaas. Schoot het touwtje door, weg was de haas.

 

Dan was er "Driek Jochems", die ferme baas. Die ging ook dagelijks op den haas.
Maar Jochems fopten ze soms wel. Soms schoot hij op een neergelegd vel.

 

Het ging er vroeger gemoedelijk aan toe. Men molk nog met de hand de koe.
Men dorste met de vlegel nog het koren. En ploegde nog met het paard de voren.

 

Jaarlijks werd een varkentje geslacht. Het beste stuk werd naar de pastoor gebracht.
Die kon dan heerlijk zitten te smullen. Van die arme mensen hun gekregen spullen.

 

En kapelaan Lombarts in de oude kerk Had met zijn preek een heel uur werk.
Hij sloeg op de preekstoel en preekte fel. Over het vagevuur en over de hel.

 

En onze pastoor Jos de Raad. Was bezorgd over meisjes laat op straat.
Hij regeerde dan ook met strakke hand. En bracht dat vermanend aan hun verstand.

 

Aan dansen had de pastoor een broertje dood. Hetgeen hij dan ook streng verbood.
Hij beschouwde dat als duivelswerk. Zo preekte hij zondags in de kerk.

 

De nonnekens hier in die tijd. Zij ijverden steeds voor goede zedelijkheid.
Maar toch een nonneke uit hun midden. Begon "Piet de Huisknecht" vurig te beminnen.

 

Nou ja een mens is niet van steen. Want al ras ging 't nonneke met "Piet" heen.
Olland werd hun nieuwe domein. Daar zou een Thuis voor beiden zijn.

 

Vroeger werd den herd gezand.  Neven de stoelen en de kast een versierd rand.
En de vrouwen droegen zondags op hun kop. Een witte muts met daar een poffer op.

 

En "Janus de Kromme" de "Kluizenaar". Bewoonde een hutje in de bossen daar.
De armoede bleef hem niet bespaard  Maar de humor bij hem bleef bewaard.

 

"Toontje Groesbeek" en zijn vrouw "Jans van Daal". hadden brood en winkelwaar allemaal.
Omwonenden kochten er heel wat. Vaak moest het ook wel op de "lat".

 

En "Thijs den Brouwer" in 't dorp alhier. Brouwde een best kwaliteit bier.
Persoonlijk vervoerde hij het gerstenat. Met een lange stootkar en per vat.

 

De armste mensen met de hoogste nood. Zij kregen ook wel eens een brood.
Maar eerst moest de H. Mis worden bijgewoond. Eer de gulheid werd betoond.

 

Als er een rijke was overleden. Moest eerst voor zijn zielenrust worden gebeden.
Daarna wachtten ze geduldig in een rij. Zij kregen een brood, maar spek was er niet bij.

 

Vroeger werd ook H. Sacramentsdag gevierd. Een optocht met vaandels en bloemen versierd.
En 's middags was het meidenmert. Nou dat was echt de moeite werd.

 

De jeugd ging dan danig aan de zwier. Een verschalkte menig glaasje bier.
Soms liep het ook wel uit de hand. "Foei ", zei de pastoor, "'t is grote schand". 

 

En als er dan gesnoept was van de verboden vrucht. Dan gaf de pastoor je ervan langs geducht.
Dan stond je lelijk voor aap. Overal was je dan "Het zwarte schaap".

 

"Dorus den Dupper" was ook steeds in touw. Hij verkocht "Zweens" koffie aan menig vrouw.
Hij leurde met een korf on zijnen nek. Vaak had hij het schuim dan "op de bek".

 

"Driek Strijbosch" sleet ook zijn koloniale waar En vervoerde die met een ezel voor zijn kar.
Alles was toen kleinschaligheid. Het vervoer was er erg goedkoop die tijd.

 

De "Sneukelder" was ook vindingrijk. Die sjouwde met zijn kruiwagen door het slijk
Hij sjouwde van hier naar daar. En sleep voor de vrouwen hun schaar.

 

"Has Prop" had hetzelfde vervoer. Ging ook met de kruiwagen langs de boer.
Hoe voer dagelijks af en aan. Zo bracht hij de textiel aan de man.

 

En "Fikske van de Ven" voer die tijd met een hitje. Hij  verkocht af en toe een bitje.
Maar kon het eigenlijk niet goed klaren Hij moest stoppen met winkelkar varen.

 

En "Karske" woonde in de Boekelse straat. In de smidse die er nog steeds staat.
Al was zijn bedrijfje dan niet groot. Hij verdiende toch zijn dagelijks brood.

 

Bij "Pietjes" winkeltje in de straat. Daar hielden ze de vrouwen aan de praat.
Het was goed toeven in hun zaak. Een bakje koffie daar was altijd raak.

 

En bij familie "De Leest" daar in de straat. Hielden ze de mensen ook aan de praat.
Je hoorde er veel moppen tappen. Men kon genieten van hun grollen en grappen.

 

Bij "Piet de Kauwe"in diet tijd. Werd veel gekaart en nieuws verspreid.
De Sterkste verhalen over vroeger daar. Kwamen vaak van den oude "Dorus Kandelaar".

 

En "Hannes de Krep" was ook niet mis. Had een klein boerderijtje met daarnaast een smids.
Mie kookte de pot en molk de koe. Geen luxe daar, nee dat was taboe.

 

Bij Hannes Bijvelds en vrouw "Teut Preek". Had men wat op een cafe geleek.
Het kon er heel gezellig zijn. Bij een biertje of een glas wijn.

 

Grardje Peters spande voor de kar een koe. Naast haar werk, kreeg Grardje nog melk toe.
Kijk dat was toch ideaal. Die vindingrijkheid allemaal.

 

En de familie Kandelaars uit de Boekelse hei. Die boerden en deden er slachten bij.
Ook dakbedekken hadden ze goed in de hand. Van stro en rietbewerking veel verstand.

 

En bij "Driek Knuf" zag men voor het raam. Nog van die dikke snoepflessen staan.
De kinderen kregen daar in hun hand geteld.Vijf zwarte babbels voor een cent.

 

En "Hanne Bongers" was dag en nacht in touw. Of er ergens een baby komen wou.
Daarbij heeft zij het nog geflikt. Dat zij drie mannen heeft gestrikt.

 

En als Toon Kandelaars zong in het koor. Dat werd gewaardeerd, het was prachtig hoor. 
 Zijn gezang klonk als een nachtegaal. En "Karel van Maren" dirigeerde het allemaal.

 

En "Driekes Peerkens" deed goed werk.  Hij ging met de schaal rond in de kerk.
Een koperen schaal met een lange steel. Maar de opbrengst was nooit niet zoveel.

 

De kruisjes op de begraafplaats van de armen.  Staken schril af tegen de grafzerken van marmer.
Het verschil tussen arm of rijk was groot. Maar geen nood, de rijken gingen toch ook dood.

 

"Harrie van Cox" had een bevoorrechte baan.  Als kassier van de boerenleenbank stelden ze hem aan.
Maar als men bij hem kwam om geld te vragen.  Moest men met twee borgen komen opdagen.

 

En "Haske de Spijker" ook een hel ding. Vaak dat hij 's-avonds nog het velld in ging.
Al was het misschien voor de aardigheid.  Maar een haasje strikte hij ook op tijd.

 

En Nol Thijskens bewerkte zijn keuterij.  Hij had twee oude koeien op stal in de rij.
De Thijskens waren nog zeer van de oude stempel.  Doch Nol en Drieka bezochten trouw de tempel.

 

En Mie Verkuylen op de Bovenstehuis aldaar.  Ontfermde zich vaak over de bedelaar.
Maar de dankbaarheid van hen was niet zo mooi.  Want Mie vond de uitwerpselen daarna in het hooi.

 

Jan van de Ven woonde op de Run. Hem ging het vaak ook nogal dun.
Met een gezin van 16 kinderen totaal,  Het was zwaar om te zorgen voor hen allemaal.

 

En in Boekel bij "Familie de Sjakke".  Kocht men tabak in eenpondspakken.
Bij iedere pak kreeg je dan als present.  Een aarden pijpje voor zestig cent.

 

De "Sneukelder" al eerder vermeld in dit verhaal. Werd wreed vermoord, wat een schandaal.
De buit was schraal, de daad dus zonder gronden. Door de bruten werd slechts 35 cent gevonden.

 

Dit waren nog herinneringen.  Over mensen en over dingen.
Over hun wel en over hun wee.  Ik draag het in mijn herinnering mee.

 

De mensen waren arm en zeer bescheiden.  Trotseerden hun armoe en hun lijden.
Er bestond toen geen winstbejag. Zoals dat gaat vandaag de dag.

 

Ze hadden toen nog respect voor een ander.  Ze leefden met en voor elkander.

Afgunst was er toen geen.  En ieder waardeerde iedereen.

 

Dit is nu een waar verhaal. Geschreven in eenvoudige taal.

Sommigen komt het misschien te pas.  Te weten hoe het vroeger was.

 

Harrie Vesters                             (Publicatie Wanmeule7 van 25 juli 1993)

 

Fijt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pastoor de Raad

Pastoor de Raad.

 

 

Thijs den Brouwer.

 

 

 

 

 

 

Karske.

 

De Krepsmid.

 

 

 

 

 

 

Haske de Spijker.

 

Jan Dozie                          
Het is jaren geleën; in de Boekelse hei
Daar woonde Jan Dozie in een hutje van klei
Hij diende de boer om het daggeld te winnen
Maar wist ook nog anders zijn zijde te spinnen.

Hield nijvere "bijtjes, ving vis uit de Peel
En schoot van konijntjes en haasjes zijn deel
Hij gaarde en bewaarde, naar niet om de centen
Naar bank of notaris te brengen om rente

En niet om te flikken zijn armelijke hut
En niet voor een jas, die hen s 'winters beschut
Voor turf noch steenkool om 's winters te stoken
Voor spek noch voor zuurkool om 's winters te koken

Voor dokters-recepten noch dure artsenij
Want sterk was zijn corpus, gezond als de hei
Jan viste, Jan stroopte, Jan diende de boeren
Alleen om des winters te kunnen pandoeren

Van dat Sint Martinus zijn vuurtje ontstak
Totdat door de nevelen de voorjaarszon brak
Was Jan elke avond ter Heivink te vinden
En lei er de kaart met zijn nobele vrinden

Hans Smokkel. Piet Bezem en Heintje de Fret
nog meer van die luitjes, zo nobel als net
Wat Jan-oom des zomers verdient tot St. Maarten
Verspeelt hij des winters geregeld met kaarten.

Hij bleef dus jaar in en jaar uit even arm
Hij spaarde de brandstof en zat toch heel warm
Maar dan dit vooral dient men niet te vergeten
Jan kreeg zo wàt prettig de winter gesleten

Maar eens, 't was Kerstmis, toen was 't zeer druk
In 't speels Monte Carlo; 't scheen, Jan had geluk
Zijn voorschoot, tot geldbuil geknoopt, kon de schatten
Die Jan had gewonnen, maar nauw meer bevatten

Steeds hoger werd de inzet, verwoeder het spel
Maar het trouweloos geluk, ach, het keert soms zo snel
Want nauwlijks sloeg het twaalf op de Boekelse toren
Of Jan had zijn geld tot het laatst toe verloren

Jan Dozie ging huiswaarts, gans platzak, alleen
In het holst van de nacht, tussen twaalf en een
Bedwelmd in het hoofd en het harte vol woede
Hij raast en hij tiert en hij roept, levensmoede

De duivel ter hulpe, hij is desperaat
Hij weet met zichzelf voor de toekomst geen raad
Opeens was het maanlicht, hel schenen de sterren
Daar nadert een zwarte gedaante van verre

Bokshoornen, bokspoten en achter een staart
In levende lijve de duivel op aard
Hij nadert Jan Dozie en zegt hem; "Mijn vrindje
Gij riept mij straks vloekende ter hulp, hier vindt je

Het helvuur ontspoed, mij tot bijstand gereed
Gestild wordt je woede, gelenigd je leed
Aanschouw je dit graanvat. gehoopt vol met stukken
Dukaten, al goud, wat je hart moet verrukken.

Nou zijn ze je eigendom, maar binnen het jaar
Sta 't vat, strijkvol goud, voor teruggave klaar
Zo niet, dan Jan Dozie. behoort mij jouw zieltje"
Hoe snel sloeg Jan 's harte van schrik onder 't kieltje

Maar zijn oog bleef steeds op de schijven gericht
En plotseling, daar gaat door zijn hersens een licht
Hij zegt tot de duivel: "Ik dank u ten zeerste
Ik heb naar ik meen, uw conditie verstaan
En neem ze met het goudgeld in dankbaarheid aan"

En toen hurkte Jan bij het korenvat neer
Omvatte met de armen de schatkist zo teer
En scharde met wellust het goud in de schoot
Tot boven de rand en de brug lagen bloot

"Ik wil nu reeds, heer duivel, voldoen mijn verplichting
En geef u het vat weer, na deze verlichting
't Was loopmaat gegeven, 't is strijkmaatgevraagd
Nooit werd van te vroege betaling geklaagd

Ik eis dan geen korting, neen, 'k haast mij u te groeten
En hoop u noch hier, noch hierna meer te ontmoeten"
AL vloekte de duivel in razende spijt
Nu hij het geld en het zieltje was kwijt

Al huilde hij woedend en knarste zijn tanden
Oom Jan lachte vrolijk en wreef zich de handen
Wat Jan met de duivelse schat heeft gedaan?
Is 't geld bij het kaartspel geraakt naar de maan?

Of bracht hij 't Wijs 'lijk bij een notaris?
Om het later te hebben, wanneer de nood daar is?
Of heeft hij 't begraven, verstopt in de hei?
't Staat nergens geschreven, geen mens die 't me zei

Jan Dozie is jaren reeds weg uit dit leven
Zijn hut is verwaaid, doch zijn naam is gebleven
Steeds wordt in de hei nog gesmokkeld, gestroopt
Maar menigeen, die dat met een bekeuring bekoopt

En wie het niet goed gaat in een andere negotie
Roept niet om de duivel, maar wel om JAN DOZIE
(Publicatie Wanmeulenr 25 van juli 2003)

 

Web-ontwerp Tijn Meulemeesters